اینجا کره مرکزی است

همه چیز در مورد کره جنوبی , سونگ ایل گوک , دانلود اهنگ کره ای ....

آنه آسه او = سلام

یوبه سوو = سلام یا آلو

آنه آش میكا = حال شما چطوره ؟

آنه گاسه او = خداحافظ

آنیو = خداحافظ

تروقاسه او = مراقب باشید

كنچا نا او = خوبی یا حالت خوبه

اره سا = باشه

ارجی = باشه

اگیسمیدا = باشه یا حتما

چی جا = واقعا

میانا میدا = من متاسف هستم

میانادا = من متاسفم

میانه = من متاسفم

اوما = مادر

ابوجی یا آپا = پدر

اونی = خواهر

اوپا ، اورابونیه = برادر بزرگتر

هر ابوجی = پدربزرگ

همونی = مادربزرگ

اگی = بچه

چوآاو = دوستت دارم

ساراگی = دوستت دارم

شیرا = نمی خوام

آمقا = نمی خورم

موقو = بخور

چاكامان = صبر كن

شیكرا = ساكت شو

بوگوش پوسواو = دلتنگت هستم

ای گه بویه او ؟ = این چیه ؟

بوراگو = چی گفتی ؟

اجا اجا هایتی = موفق باشی

پلی پلی = زود باش ، عجله كن

پلی پلیو = لطفا عجله كنید

كاجا = بریم

كاه = برو

كاجیما = نرو

كوجی مالااو = مراقب باش

یاكسوك = قول بده

آنیجو = نكن

یه = بله

وی ره = چرا

تانگ آس میدا = از دیدنتون خوشوقتم

انجا = بشین

چاگیا = عزیزم ، عسلم

یوبو = اصطلاح عسلم معنی میده كه زن و شوهرهای كره ای برای صدا كردن همدیگه استفاده میكنن .

وی گره = مشكل چیه ؟

آجوما = به زنان مسن اطلاق میشه .

آجاشی = به مردان مسن اطلاق میشه .

آگاشی = اصطلاح بانوی من كه برای زنان و دختران خانواده های قدیمی به كار میره .

آرااو = می دونم

چوگیو = گوش كن

كرسا = پس چی ؟ یا خوب كه چی

كمن هه او = بس كن

اپایو = مریضی یا بیمار هستی

اپا = درد می كنه

كرساو = ما خواهیم دید

اوران ماریدا = خیلی وقته ندیدمت

چه بر = خواهش می كنم

كره = بسیار خوب

آی گو = ای بابا ، وای

سانچون = دائی ، عمو

اپسو = نه

انی میدا = نه ، هیچی

انیو = نه

ارت گویو = گفتم باشه

بوروشو جو = جاخوردی یا نمی دونستی

گوبچو ماسه او = نگران نباش

چل مو چسو = اشتباه كردم

پوتاگه او = التماس می كنم

شی اومونی = مادر شوهر

اومونی = اصطلاحی كه برای صدا كردن مادرزن و مادر شوهر استفاده می شود .

ابونیم = اصطلاحی كه برای صدا كردن پدرزن و پدرشوهر استفاده می شود .  

اوتوكه = چطور ممكنه

بولابولا = نمی دونم

كرون = ازدواج كردن

كرون اجا = بیا ازدواج كنیم

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

در اواخر قرن پانزدهم شاه سه جونگ - Sejong  (چهارمین شاه از دودمان جوزئون - Joseon ٬ ۱۳۹۷-۱۴۵۰) که نگران آموزش و تعلیم مردمانش در شبه جزیره کره بود٬ تصمیم به ابداع خط جدیدی که مناسب برای زبان کره ای باشد٬ گرفت. تا قبل از آن رسم الخط چینی از قرن چهارم بدلیل رواج نوشته های بودایی در شبه جزیره کره رایج بود. مردم به زبان کره ای صحبت می کردند ولی آثار ادبی به زبان چینی نگاشته می شد. در آغاز قرن هشتم برخی ارزشهای آوایی به شماری از کاراکترهای چینی اضافه گردید تا مناسب نگارش به زبان کره ای گردند.

شاه سه جونگ از ابداع الفبای کره ای دو منظور داشت:

اول اینکه دستیابی به متون قدیمی چینی پس از ترجمه آنها به یک سیستم نگارشی ساده تر٬ آسانتر گردد و دوم اینکه تمامی کره ایها از جمله زنان قادر به خواندن و نوشتن شوند.

بعد از دوازده سال پژوهش٬ در سال ۱۴۴۶ الفبای جدید به نام Hunmin Jeongeum (به معنای آواهای درست برای راهنمایی بشر) به همگان معرفی گردید. این الفبا شامل ۲۸ نشانه است که Jamos نامیده می شوند. همانند الفبای لاتین هر حرف دارای یک نام است و حروف الفبا به گونهای چیده می شوند که اول حروف بی صدا و سپس حروف صدادار قرار دارند. پادشاه این الفبای جدید را Hangeul نامید که به کمک آن می توان ۱۶۰۰ صدا را که در زبان کره ای شناخته شده است٬ نوشت.

با اینحال تلاش تحسین بر انگیز پادشاه در میان مردمان طرفداری نیافت چه آنها از نوشتن به الفبای چینی دست نکشیدند.

تنها در اواخر قرن هژدهم بود که الفبای Hangeul در میان عامه مقبولیت و رواج یافت. در خلال دوران استعماری ژاپنیها استفاده از الفبای Hangeul ممنوع گردید که البته در آن زمان استفاده از این الفبا نماد مبارزه با ژاپنیها گردید و به تقویت هر چه بیشتر آن انجامید.

نوشته شده در پنجشنبه یکم بهمن 1388ساعت 17:13 توسط مهسا| |